Día da muller traballadora

 

Cada ano gaña máis popularidade a celebración do Día Internacional da Muller Traballadora.

O día 8 de marzo do 1908, unha fábrica de Nova Iork, 140 mulleres, traballadoras, case todas inmigrantes, morren nun incendio provocado. Protestaban polos baixos salarios e condicións infrahumanas nas que traballaban.

Ben xustificado está, pois, este Día da Muller Traballadora. Pero poderiamos engadir máis razóns para esta celebración. Así:

• O paro feminino, hoxe, é meirande co masculino.
• Os salarios da muller e igualdade de traballo, son máis baixos cos dos homes.
• A violencia nos fogares onde son asasinadas mulleres que, antes, case sempre tiveron que aguantar moito.
• Nais separadas que loitan por sobrevivir con escasas ou nulas axudas para atender ós fillos.
• Nais que traballan na emigración e viven alonxadas do fogar.
• Nais solteiras, abandoadas.
• Mulleres inmigrantes que caen nas redes da prostitución.

Velaí un triste panorama para que reflexionemos sobre o cumplimento deste principio que fala da igualdade entre homes e mulleres.

San Rosendo

 

O primeiro de Marzo é día de San Rosendo. Este santo do s. X é unha polifacética personalidade. Vexamos:

- De familia políticamente poderosa. Así, o rei Ordoño III nomeouno gobernador de toda Galicia.

- Foi abade do mosteiro de Portomarín, e fundou o de Celanova, onde está soterrado.

- Foi bispo de Mondoñedo e de Compostela. Algúns din que de Compostela tan só foi Administrador, pero o sabio mestre que é D. Segundo Pérez López di que a figura de Administrador non existía daquela.

- O mosteiro bergantiñán de Almerezo (A Graña, Cospindo) pasou a depender de Sobrado. E na documentación medieval deste mosteiro temos noticia das posesións que a familia de San Rosendo tiña en terras bergantiñáns.

Outra particular relación que ten Bergantiños con San Rosendo é que, na Coruña, hai unha parroquia creada polo Cardeal Quiroga que ten como patrón a San Rosendo. Este Cardeal, como bispo que fora de Mondoñedo e natural de terras ourensáns, tiña particular devoción polo santo bispo galego.

Pois ben. Párroco de San Rosendo da Coruña é un ilustre bergantiñán, D. Ramón Antelo Pena, natural de Arixón, na parroquia de Seavia. Non hai moito o señor Antelo Pena declarou a un periódico que Seavia era a terra máis fermosa que el coñecese e que Arixón e todo un paraíso que el visita frecuentemente.

Cando todo isto di D. Ramón ten que ser verdade. Moito me aleda sabelo, porque eu penso o mesmo ca el.

Estamos no Entroido

 

En Martes do Entroido non hai escola, é festivo moi popular, pero teñamos unha sensata e breve reflexión.

Do Introitus, en latín sae o noso Entroido, que fonéticamente, por facilidade na dicción, chega a converterse en Antroido.

Preguntaremos. Entrada en qué e para qué? Pois para a Coresma, os corenta días de preparación para a Pascua. Toda preparación supón reflexión. Empezamos co Mércores de Cinza. Disque a ave Fénix rexurdía da súas propias cinzas, por iso ós gregos e romanos tíñana como representativa da eternidade da vida.

Deixando esta lenda que seica empezou no Exipto, a liturxia católica invítanos a unha meditación serena.

Das nosas cinzas, da borralla dos nosos pecados e maldades, podemos rexurdir a unha vida nova e mellor con Cristo Resucitado.

Velaí a nosa Coresma, o tempo de salvación que a Igrexa nos ofrece. Sintámonos convocados, cada quen, e como comunidade crente.

Hoxe, pois, entroido. A partires de mañá, a Santa Coresma

San Valentín mártir

Seguramente ós nosos oídos chegou a noticia de que hoxe é san Valentín, patrón dos namorados. A lenda que hai sobre o santo parece xustificar ese patrocinio. Disque casaba él ós soldados, estando prohibido, pois a misión militar, a conquista de territorios para o Imperio Romano, non deixaba acougar ós mozos daquel tempo para que fundasen unha familia.

Por desobedecer as leis do imperio foi martirizado san Valentín.

Certamente, anque esteamos de rebaixas, hai falta dalgún estímulo para que a xente merque algo, e moito o agradecerá o noso comercio.

Estamos no Entroido, é un fenómeno social que ten repercusión particular nas diversas bisbarras de Galicia.

Hai un entroido festivo, nas rúas, que enche de color e alegría á xente. Comparsas, carrozas… todo froito da imaxinación de mentes creativas, como hai na mocidade.

Hai o Entroido da mesa, dos xantares sobreabundantes. Quizáis aquí perdemos o aspecto familiar que antano había cos xoves de comadres e de compadres.

Hai o Entroido literario, cultural, que se manifesta en versos cheos de gracia nos que vai a sátira benevolente sobre os nosos defectos comunitarios.

Cada quen verán no que pode participar porque o entroido a todos convida.

Costas de Xaneiro todo o ano

Rematamos a costa de Xaneiro. Quedan máis costas que subir este ano. Os medios de comunicación veñen falando e escribindo dos casos de necesidade que aparecen entre nós. Quendas de xente no paro, inmigrantes decepcionados pola iluisón que puxeron chegando a España.

As Caritas parroquiais, as Cociñas económicas, moitos centros da Cruz vermella e de asociacións relixiosas desvívense por acoller, atender, pero non dan feito.

Os sináis son que isto vai en aumento. Rexistremos o feito de que tamén se nota maior caridade, solidariedade na xente.

Temos os escándalos coñecidos de persoeiros políticos que despilfarran, ou que se aproveitan dos bens que son para favorecer á sociedade, e que da mesma sociedade procede. Seica entre nós, é maior cada vez a distancia entre ricos e pobres.

Temos a inxusticia instalada na sociedade, o pecado social. Cómpre denuncialo.

Como crentes, sentímonos máis obrigados ca ninguén a colaborar coas nosas axudas. Porque o amor a Deus maniféstase no amor ao próximo, e canto máis necesitado, máis urxente é a nosa obriga de socorrer e axudar.

Faremos máis levadeiras as costas de cada mes que irán aparecendo nos vindeiros tempos.

Días escolares para a nosa infancia

Rematando Xaneiro, temos dúas celebracións que fan referencia ao mundo da infancia, ao mundo escolar.

Unha foi o domingo 22, no que celebramos o Día da Infancia Misioneira. Preténdese con este día abrir horizontes ós nosos nenos para que saiban que a fe cristiá que eles viven de forma case espontánea, necesita ser comunicada, anunciada a moitos nenos e nenas que aínda non coñecen a Xesús noso Señor, nin ós seus mandamentos de amor, perdón e xustiza.

Os misioneiros de hoxe, adultos, que están en terras de misión, lonxe de nós, empezaron a sentir a súa vocación con celebracións coma esta. Despois veu un tempo de maduración, de progreso e clarificación, e así chegamos a ter tantos valentes misioneiros que fan moito ben, tanto no relixioso como no cultural e humano.

O día 30, Día da Non violencia. Idea suxerida polo gran humanista Gandhi. El coa proclamación da Non violencia e insistindo na liberdade e independencia para o seu país, conseguiu unha forma de pensar e vivir que serve para todos nós. Ogallá os nenos neste tempo de tanta violencia, sexan todos predicadores, de palabra e obra, da convivencia pacífica, tanto nos colexios, como na rúa e na casa.

Semana da Unidade dos cristiáns

Este mes, co seu frío e humidades, cos seus días curtos, faise un mes duro, sacrificado. As economías familiares andan máis escasas de fondos e así temos a chamada costa de Xaneiro.

Tamén o calendario do noso santoral nos leva por ese camiño de sacrificio. Así temos este mes a San Paio, primeiro ermitán; a San Antón Abade, o primeiro anacoreta; a San Amaro, discípulo de San Bieito, o fundador do  monacato. Estes santos teñen veneración e imaxes nas igrexas de Bergantiños, e tamén nas ermidas onde os fieis cumpren promesas, fan ofrezas e mercan rosquillas para levaren ós seus nenos.

Desde o día 18 e ata o 25 temos a Semana de Oración pola Unidade dos cristiáns. Misión difícil, humanamente nada fácil, porque hai prexuizos históricos que mantemos uns e outros.

Tamén os nosos pecados axudaron a facer esta división, esta rachadura da unidade da fe, unidade que Xesús pedía para ós seus discípulos cando se despedía dos Apóstolos na Última Cea.

O camiño do retorno, o do reencontro, supón comprendernos, perdoarnos e xuntarnos en Cristo Xesús, deixando cousas que non son o esencial.

Todo isto é obra da graza de Deus e da nosa liberdade. Que o Espírito Santo nos ilumine para ir dando pasos e centrarnos en Cristo e no seu Mandamento do Amor.

NOVO OBISPO DE OURENSE

 

Con motivo do nomeamento de D. Leonardo Lemos Montanet para bispo de Ourense, cómpre que fagamos un resume dos bispos que en tempos recentes, deu a nosa diocese.

 

Non hai moito, D. Luís Quinteiro Fiúza, bispo auxiliar de Santiago estivo en Carballo en Visita Pastoral, e despois pasou a Ourense, agora está en Tui-Vigo.

Antes del, D. Xosé Diéguez Reboredo, agora bispo emérito de Tui-Vigo, exercera como bispo de Osma-Soria e despois de Ourense.

Mentemos aquí a D. Uxío Romero Pose, baiés, bispo auxiliar de Madrid. Finou haberá catro anos, foi unha gran perda para a Igrexa e para a cultura galega, e para todo Bergantiños.

Algo máis antes no tempo, temos a D. Xosé Cerviño Cerviño, que polo ano 78 pasou a ser bispo de Tui-Vigo. Antes fora auxiliar do Cardeal Quiroga.

Case todos foron profesores do Seminario e membros do Cabido da Catedral.

Pero en Santiago, o convento de San Francisco tamén deu varios bispos, que exerceron como arzobispos de Tánger.

Empezando no século XX temos a :

• Monseñor Aldemunde, D. Carlos Amigo (hoxe cardeal), D. Xosé Gómez, finado como bispo de Lugo. O padre Peteiro, finado haberá tres anos e sepultado na súa parroquia natal, Santa María de Mezonzo.

Actualmente exerce como arzobispo de Tánger, o galego franciscano D. Manuel Agrelo.

O día 7 san Xulián

San Xulián de Bastavales

(Festa o 7 de Xaneiro)

San Xulián é un santo mártir do século IV, que, moi venerado no oriente cristián, chegou ao occidente e, entre nós, é patrón de parroquias como Malpica, Brantuas, San Xusto, Coiro, Lendo. Ademais, é patrón de Ferrol e do Mosteiro de Samos.

Digamos tamén que é o santo do señor arcebispo D. Xulián Barrio, que é o segundo arcebispo compostelán que leva tal nome.

(Moitas felicidades, Don Xulián, señor arcebispo)

Non hai moitos datos sobre a vida do santo. Da súa popularidade son testemuña os varios haxionímicos que o pobo galego creou para el. Así temos: Xiao, Xián, Xullán, que me parece están vixentes na bisbarra de Monfero.

Carencia de datos, popularidade e a coincidencia da festa en temporada de caza, poida que expliquen a lenda que os cazadores crearon para el. A imaxe vai vestida de nobre como nos séculos XVII e XVIII. Moitos destes persoeiros tiñan a caza como deporte e divertimento.

Segundo o noso modesto parecer, o santo, como din as crónicas, compareceu ante as autoridades civís, valorando a súa dignidade de cristiano e proclamando abertamente a súa fe. Por iso, pensamos nós, que a vestimenta que leva a imaxe e a ave que amosa na man esquerda, representan o devandito. Leva na man unha pomba, que é a expresión do Espírito Santo que falou por boca del, como ensina o evanxeo.

Os cazadores cargáronse de trocar a pomba nun falcón e convertir a san Xulián en compañeiro deles. Despois, vén a lenda que compuxeron as fantásticas mentes dos aficionados á caza.

Todo quedou na idea dos devotos que se encomendan ó santo. Especialmente os cazadores que tamén teñen a san Huberto por patrón.

FIN DE ANO

Imos dar cabo a este ano 2011. Todos fan balance de cómo foi. No eido eclesial tamén podemos botar contas.

O gran acontecemento do ano foi a JMJ, a Xornada Mundial da Xuventude. Fíxonos a todos concebir esperanzas por ver a case dous millóns de xente nova xuntados en Madrid para escoitar ao Papa, a pesares de calor, ou da chuvia que houbo naqueles días.

Na nosa diocese tivemos a celebración do centenario da ordenación sacerdotal do Venerable D. Baltasar Pardal, a quen quixeramos ver un día beatificado.

Tivemos tamén os 800 anos da consagración da actual Catedral de Santiago.

Houbo acontecementos tristes. Así, o pasamento de D. Xesús Precedo Lafuente, Deán Emérito da Catedral e profesor do Seminario de Santiago. Moitos máis cargos, honores e distincións tivo este esclarecido sacerdote, honra do noso clero.

Lamentable foi a desaparición do Códice Calixtino. Temos esperanzas en que volverá ao Arquivo da Catedral esta xoia da literatura xacobea medieval.

E achegándonos máis ao noso, este ano foi o comezo do Ano Xubilar da Capela da Milagrosa, que seguirá rexindo no vindeiro 2012 ata a clausura no mes de setembro. A restauración da vida cristiá na familia é o obxetivo desta gracia xubilar.

A Vixilia da Inmaculada, no pasado día 6 de decembro, trouxo moita mocidade a Carballo. Todos podemos ser testigos diso.

Finalmente, nas familias dos nosos oíntes tamén habería navidades: un bautizo, unha primeira comunión, ou un casamento. Quizáis tamén a morte, ou a enfermidade, dun ser querido. Así é a vida. Que Deus nos acompañe no vindeiro ano.

DÍAS DE NADAL

Estamos inmersos no ambiente navideño. Quizáis, cada ano, notamos máis a falta do Neno Xesús, como fundamento e razón do noso gozo. Para os cristiáns, o nacimento de Xesús, é o alicerce da nosa alegría. Se isto falta, podemos quedarnos en felices fiestas, como frase ou desexo que podemos oír, pero iso é moi pouco para un crente.

A mensaxe de Xesús é paz para ós homes de boa vontade. Así é a traducción que presenta a Biblia da Conferencia Episcopal Española, editada haberá medio ano.

Volvemos, pois, á traducción clásica, e deixamos a que rexía ata agora, que dicía: Paz a los hombres que ama el Señor.

Non é doada a traducción, recoñezámolo.

O texto grego pon tes eudokías. Literalmente, pois, de boa vontade. Pero trátase dun xenitivo que ten difícil versión. Supoño que cando lemos titulares nos diarios tamén notamos a ambigüidade dos xenitivos: se son obxetivos ou subxetivos no seu contido.

Coa nova traducción quérese sinalar que é precisa a boa vontade nas persoas para recibiren a paz que Cristo trae para todos. Ofrezamos, pois, esa boa disposición.

Pensamos que aquela traducción galega que fixeron Espiña e Morente aló por 1954 expresa moi ben a frase da lingua grega: paz para os homes de boa fe se temos soberbia, se non hai en nós humildade para acollera Xesús, quedamos sen a paz do Nadal.

Paz, pois, para os nosos oíntes e as súas familias. Que no la dá o Neno Xesús.

Advento

Estamos no Advento, un tempo litúrxico que nos fala da preparación para a chegada do Señor en Nadal. Tempo, pois, de expectación e esperanza.

Noutros anos, no primeiro domingo de Advento celebrábase o Día do Emigrante, na Igrexa Católica. O Emigrante por antonomasia é Cristo Xesús que vén a nós. E moitos paisanos emigrantes, agora, en Navidad, tornaban ás súas casas, tan sequera por uns días de vacacións familiares.

Volve a emigración, un feito social que pensabamos ía ir a menos. Pero as circunstancias económicas levan a moitos galegos outra vez, a centroeuropa.

Mércores, día trinta, é día de San Andrés, o Apóstolo irmán de San Pedro que en Galicia ten célebre santuario e populares cuartetos que avisan da necesidade de acudir aló, vivo ou morto.

Vén, despois, a festa de San Francisco Xavier, o xesuíta pamplonica patrón das misións, que é quen motiva o Día de Navarra.

Santa Bárbara, patroa de quen manexa material explosivo, como mineiros, artilleiros, ten imaxe e festa en Sísamo. Sempre nos acordamos dela cando lostrega, como di o sabio refrán.

Quédanos o sábado día cinco, como Día Internacional do Voluntariado. Que é a actividade de tantos catequistas, axudantes en cáritas, ONGs, etc.

Presente está o labor que os voluntarios fixeron na XMX de Madrid, ou en Lourdes, ou no pasado Ano Santo Compostelano.

Non todo é egoísmo. Hai moita caridade cristiá e tamén moita filantropía.

Todo é bo para o servizo da humanidade.

Santa Cecilia

Coral de Bergantiños

Sendo hoxe día de Santa Cecilia (ou Cecía / Icía, que algúns galegistas din) temos que falar do canto nas nosas comunidades.

Temos o canto de expertos que animan ao pobo para que cante nas funcións litúrxicas.

Temos o canto das grandes corais que hai en terras bergantiñás, que nestes días darán concertos para os amantes da música que, coido, somos todos.

Cada parroquia ten aportacións diversas. Todas son necesarias para facer máis solemne, máis devota, máis participativo o culto nas nosas freguesías.

Hai cancioneiros, folios, todo editado na procura da participación do pobo.

A isto queriamos referirnos. Que a participación do pobo é tan importante coma decisivas e necesarias son a súa presencia, as súas respostas aclamando, ratificando, ou proclamando a Palabra de Deus.

Poida que non todos teñan un mínimo de condicións para cantar. Serán poucos casos. Porque cantar levados por unha comunidade cantora, xa é doado.

Venzamos a comodidade e a rutina. Somos orantes, crentes, que cantamos as marabillas de Deus, que entoamos cantos de louvanza, de perdón, de misericordia, de esperanza. Todo, a según os tempos litúrxicos.

Que Santa Cecía, que aparece nas imaxes, ben tenxendo un arpa, ben tocando un órgano, nos axude a todos.

Día da Igrexa diocesana

O vindeiro domingo é o Día da Igrexa Diocesana. Da nosa diocese que, por ser de categoría especial é arquidiocese, podemos dicir moitas cousas. Así:

• Falar da súa marabillosa xeografía, pois as rías galegas, altas e baixas pertencen á nosa diocese.
• Da súa gran historia. Anos Santos, Corpo do Apóstolo en Compostela, na Catedral que é unha obra de arte que garda e protexe aquel sartego. E moitas cousas máis.

Pero o máis importante son os diocesáns, cos seus problemas e esperanzas. Así:

• Mariñeiros con pouco mar libre para pescar.
• Labregos que van á ruína polo escaso valor dos seus produtos.
• O paro e a pobreza conseguinte que cáritas axuda a paliar.

Durante o ano pan pasando por diante nosa os problemas da diocese: seminario, igrexas novas a construír, outras a restaurar, despoboación no campo, concentración nos barrios das cidades, insuficiente número de sacerdotes.

Agora mesmo, a nosa diocese ten un plan pastoral que nos leva a coñecer mellor a Biblia, como Palabra de Deus. Non é unha evasión dos problemas de acotío. Non. Porque coñecendo que o amor que debemos a Deus maniféstase no amor aos irmáns, e isto cumprimos, teriamos unha sociedade máis xusta e integrada.

Polo tanto, paz social, consecuencia da xustiza e ésta basada no amor. Como é propio do cristianismo, a Mensaxe do Señor.

Santos e Difuntos

Santos e Difuntos son dúas celebracións tan ben emparelladas, que a súa ensinanza é manifesta. Destino, a resurrección, tras o intermedio da morte e da morte desta vida.

     O decaemento da natureza no outono, facilita no emisferio norte, esta celebración. Ao véremos que a follase das albres sinte a mordedura do frío, tamén pensamos nos albores e verdores da primavera e verán. Toda vida é un ciclo. Velaí, na natureza, morte e resurrección.

     Volverán os campos santos a seren un rebulir de xente piadosa. Flores, velas, oracións, suspiros, quizáis bágoas, tamén, todo iso enche o ánimo de esperanzas. As nosas, polos que xa non están acó, e as deles que seguen esperando e confiando en nós. Reciprocidade de recordos e oracións.

     Non é, pois, o campo santo, o lugar, sen máis, da morte, se non o lugar dos que esperan a resurrección, antesala nunha vida que xa latexa nos nosos corazóns, pola misericordia de Deus e as nosas, pobres, pero necesarias, obras de ben.

     Interroguémonos, pois, coma todos, para un bo emprego dos días de vida que poidan quedarnos. Quizáis teñamos algo que rectificar e moito labor por diante en favor do próximo e para gloria de Deus.

De actualidade

 

   No Calendario da ONU figuran moitos días internacionais para cada ano. Pero, do 24 ao 30 de outubro, temos unha semana adicada ao Desarme.

     Vella cuestión que empezou con diálogo e tratados entre Rusia e Estados Unidos. Houbo guerras frías, grandes temores a que se chegara a utilizar tanto armamento nuclear como hai gardado en silos atómicos.

     Agora, a enerxía nuclear, e non con fins pacíficos, témola en bastantes países, tanto europeos como asiáticos. Vivimos sobre un polvorín, din algúns.

     O Desarme supón confianza e tamén vixiancia mutua. Un planeta desarmado (parece unha utopía) podería investir tanto capital en medicinas, progreso, atencións ecoloxistas… etc. Cando falamos da Fame no Mundo, vennos á mente o gasto en armamento para destruír e volver a construír, coma unha maldición de Penélope o mito grego que desfacía de noite o que facía de día.

     O día 31, é o Día Universal do Aforro. Seica as familias e os gobernos agora tratan de aforrar, se poden, porque temen polo futuro. Se se aforra, non hai consumo. E sen consumo non producen as fábricas, non hai emprego para traballadores, senón paro.

     Haberá que aforrar con prudente medida. Pero xa sei o que poderán pensar os lectores. As Caixas de Aforros, tan populares e queridas, deron indemnizacións millonarias a directivos cesantes. Pero non facilitan así o crédito ás familias e empresarios. O escándalo e indignación foi unha reacción unánime nos medios de comunicación.

     A xustiza social ten moito que facer e progresar entre nós.

Misioneros por el mundo

    

Os que seguimos a marcha da vida litúrxica e pastoral da Igrexa, ben sabemos que o penúltimo domingo de outubro é o DOMUND, unha palabra artificial de dúas sílabas para dicir Domingo Mundial da Propagación da Fe. Ou dito noutras palabras, o domingo das misións.

     Das misións que ten a Igrexa Católica en África, Asia, América ou Oceanía.

     A Igrexa, levando o evanxeo, tamén está civilizando, leva cultura, promove os dereitos humanos, defende a paz e a xustiza. Pero a Igrexa non é sen máis, unha Organización Non Gubernamental como tantas que hai nos nosos días, e tan meritorias que son polo seu labor.

     A Igrexa non se move por filantropía, ou por ecoloxismo, senon pola forza do Evanxeo que manda amar a Deus e ós irmáns. A Fe en Cristo morto e resucitado, a vida eterna como resultado do noso comportamento nesta vida temporal, que é proba e decisión nosa.

     A primeira intención do DOMUND é a de solicitar vocacións de misioneiros/as para este labor apostólico lonxe das nosas fronteiras.

     Bergantiños foi e segue sendo, terra de misioneiros. Velaí están as Fillas da Caridade e outras congregacións relixiosas de mulleres ou homes valentes, que buscan horizontes lonxanos para evanxelizar. Que de vez en cando volven a Bergantiños, pero non deixan o seu destino misioneiro. Admirable todo isto.

     Acompañémolos coa nosa oración e coa nosa axuda económica.

     O lema deste ano é: Como o pai me enviou, así tamén os envío eu. Son palabras de Cristo aos apóstolos. Hoxe continúan e reciben ese envío os nosos misioneiros/as

Nosa Señora do Pilar

     Nosa Señora do Pilar trae a súa mensaxe de firmeza, seguridade. Por iso é a Patroa da Garda Civil. Este benemérito instituto fundado hai máis de século e medio, significa a defensa e custodia da orde pública especialmente nas zonas rurais.

 

     Pero nos nosos tempos a Garda Civil, xunto coa Policía Nacional, tivo que enfrontarse ao terrorismo para defenderen as liberdades. Casos heroicos temos tamén entre nós, aquí en Carballo.

     Por iso é un día para felicitar, agradecer, animar ós membros da Garda Civil por todo o servizo que fan pola comunidade durante o ano, días e noites.

     Sempre estamos acudindo á Garda Civil. Como os mundos do delito fanse cada día máis variados e frecuentes, velaí temos á Garda Civil loitando contra a droga, por mar e por aire, nos aeroportos, nas aduanas…

     Axudan e protexen o tráfico polas estradas. Loitan contra os delitos que maltratan a natureza: lume nos montes, ríos contaminados…

     Agora hai delitos informáticos. Para iso hai que ser verdadeiros especialistas.

     Homes e mulleres compoñen o instituto armado que chamamos a Benemérita Garda Civil.

     Con uniforme renovado agora que un sinal de que desexan estar máis dispostos aínda para prestar dilixentemente o seu servizo ao pobo. Felicitemos á Garda Civil que tanto arrisca por servir á sociedade.

San Francisco de Asís

  

  San Francisco de Asís, o fundador dos Irmáns Menores, como él chamou ten a súa festa o 4 de outubro. Agora dicímoslle franciscanos. E ós Franciscos chamámoslles Pacos. Seique esta palabra vén de dúas latinas: pater communis, pai común, que era o sobrenome que os franciscanos das diversas ramas, daban a San Francisco, que era pai de todos.

     San Francisco hoxe é viva actualidade porque é o patrón dos ecoloxistas.

     En Santiago, diante do convento dos franciscanos, no ano 1930, o gran escultor galego que foi Francisco Asorey, levantou un monumento ao santo, que aparece coas mans abertas e bendicindo ao lobo, ao cordeiro, aos labregos… en fin, a natureza aínda non estragada pola man humana.

     San Francisco no Cántico das Criaturas, rezaba: louvado sexas, meu Señor, por toda criatura, en especial polo irmán Sol, que alumea, abre o día e é fermoso no seu esplendor.

E pola irmá Lúa, de branca luz menor, e polas estrelas claras que o teu poder creou; tan limpas, tan fermosas, tan vivas como son, e brillan nos ceos. Louvado sexas, meu señor!

     E segue o santo invocando á auga, ao lume, á terra, ás herbas e flores… todo lles serve para louvar a Deus.

    

     Bendito este san Francisco de Asís, que pedía: Señor, fai de min instrumento da túa paz e o Padre Feijoo, fundador do Orfeón Terra Nosa, púxolle música, con letra galega a estas floriñas de san Francisco.

         

San Vicente–Fillas da Caridade

San Vicente de Paúl

   Hoxe é día de San Vicente de Paúl, celébrano solemnemente en toda a familia vicenciana. Así é como se adoita dicir para nomear ás Fillas da Caridade, Voluntarias da Caridade, Xuventude Mariana Vicenciana e Sacerdotes da Misión ou Paúles. Todos estes seguen a vida pastoral e de caridade que o fundador, San Vicente, desde o século XVII aló en París sinalou para todos os que quixeren vivir a fe cristiá desta forma peculiar.

     Seica hoxe hai 22 mil Fillas da Caridade en todo o mundo. Aquí na nosa diocese témolas desde hai máis de 200 anos en Carballo vai para 56 anos. Ocúpanse de atender a infancia e pubertade que pasa por circunstancias difíciles. Asimesmo colaboran en cáritas, nas parroquias e na catequese.

     As Fillas da Caridade están nos hospitais, en barrios pobres, nas misións de África ou América, e mesmo tamén en Asia. Son as máis coñecidas de todas as congregacións femininas.

     Na Coruña, Illa de Arousa, Meirás, Noia, Escarabote, Cangas, Bueu, Pontevedra, Poio, Santiago, Oleiros, O Grove… en todas estas localidades da nosa diocese hai Fillas da Caridade exercendo a súa vocación de axudar ós nenos, ós marxinados, ós pobres como nuestros amos y señores que dixo San Vicente de Paúl.

 

     Hai poucos días recibiron unha homenaxe as catro Fillas da Caridade que viñan exercendo no Hospital de Conxo, en Santiago, e que xa antes estiveran no Hospital en Galeras. Despois de 200 anos, pecha esta comunidade que, hai 30 anos estaba formada por 25 irmás. Os tempos, a falta de vocacións, obrigan a estas despedidas con moita dor de médicos e enfermos.

Rematando Setembro

 Vista lateral del convento de las Madres Mercedarias

Santiago de Compostela

Mañá e día de San Mateo, un apóstolo e evanxelista que moito nos instrúe a todos no seu evanxeo que este ano precisamente, o seu texto lémolo cada domingo.

     Non hai moitas imaxes do santo. Haina, sí, na Agolada e no coro dos apóstolos que aparecen no retablo maior de Seavia. Agora tamén nunha vidreira das postas hai pouco na igrexa parroquial de Carballo.

     O día 24 temos unha celebración que trae felicitación para todas as Mercedes. Nome real, pois foi o da esposa de Alfonso XII que o deixou viúvo e isto dou pé a unha célebre película. Mercedes era tamén a nai do rei Xoán Carlos.

     Como fundador da orde da Mercé era catalán, San Pedro Nolasco, nesas terras ten moitos devotos Nosa Señora da Mercé. En Santiago hai un artístico convento de mercedarias. De mercedarios foi o convento de Conxo. Adicada a Virxe da Mercé hai na aldea de Lapido, parroquia de Ortoño, unha ermida, agora restaurada, que Rosalía de Castro visitaba cando, de nena, morou na veciña aldea de Castro. Por iso visitaba Rosalía á Nosa Señora da Mercé que había en Conxo. Todo isto sabíao ben, e contóunolo, o padre Placer López, mercedario, natural de Pontedeume.

     Temos, asimesmo, o Día do Alzheimer. Este ano anúnciase unha vacina contra este mal creada por médicos galegos. Sexa benvida

ROMARÍAS EN SETEMBRO

Mediado setembro e xa co sol moi baixo e as praias non tan concorridas e co inicio do curso escolar, temos festas que cómpre repasar:

• A Exaltación da Santa Cruz lévanos ao castro de Santa Irene, que chaman, na parroquia de Lema.

A visión do mar, a belísima panorámica que alí contemplamos, fai que esteamos ante unha das máis fermosas paraxes de Bergantiños.

• A Memoranza da Cruz do Señor, lévanos a ter tamén unha conmemoración de Nosa Señora das Dolores.

Moi fermosa romAría en Castrís e tamén celebración pola Cofradía das Dolores en Carballo.

• Quédanos Santa Eufemia. A devoción a esta santa chéganos de Ourense, é venerada en moitas parroquias galegas. Así, en Vilouchada, onde houbo un mosteiro, é en Leira. Isto en terras de Órdenes.

Máis acó, temos festas de santa Eufemia na Capela de Ramil, en Rus, e na parroquial de Bértoa.

Seguramente o nome da santa, que se refire a falar ben (eufemismo) foi o que motivou a súa popularidade; así como o traballo pastoral nas igrexas para que todos falasemos ben, tanto a Deus coa oración (e lonxe das blasfemias) como do noso próximo. Santa, pois, esta Eufemia, que nos pide ser amables coa nosa palabra e pregoeiros da Palabra de Deus, que é o Evanxeo.

Empezou xa o Ano Xubilar Mariano.

  E

stamos vivindo un tempo profundamente mariano. A solemnísima apertura do Ano Xubilar Mariano ponnos a todos os crentes en tempo de revisión, profundización, actualización da nosa Fe. Venerando a María non descamallamos da esencia do cristianismo. Dicía hai algúns días, o sr. Arcebispo de Santiago, D. Xulián Barrio, que o mellor camiño para ir ao Fillo, é súa Nai, María. Nosa Señora lévanos a Xesús.

     Temos todo un ano, Deus nolo dea para sentirnos peregrinos ao santuario da Virxe Milagrosa en Carballo.

     Sempre Bergantiños tivo piedade mariana peregrinante. Preto quedan, e son testimonio, os santuarios de Vilamaior, Caión, Muxía, Monte Torán, A Pastoriza…

     Pois ben. Poñámonos en camiño física, mental e moralmente.

     María está disposta a acoller con solar e animar. Ela levaranos docemente a Cristo Xesús.

Xubileo da Milagrosa en Carballo

O Cardeal Rouco, o Arcebispo D. Xulián, Carrasco Rouco bispo de Lugo, sr. cura de Carballo, e Vicarios Episcopais na visita a Capela da Milagrosa no día 29 de Agosto

    Neste día penúltimo de Agosto, temos ante nós circunstancias ben diversas.

    

     Deixemos aquí unha felicitación para Ramóns e Rosas que teñen nestes días fináis de Agosto o seu onomástico.

     Pero estamos xa ás portas do Xubileo Mariano da Milagrosa en Carballo.

     Aquela igrexa anque reducida en capacidade, vai acoller gran número de devotos, tanto de Bergantiños como de Galicia.

     As Fillas da Caridade, que teñen a devoción á Milagrosa, como emblema e tradición, estarán presentes en número moi considerable na inauguración do Xubileo. Nos días anteriores terán as Fillas da Caridade Asemblea en Carballo, na procura da asistencia despois á inauguración que presidirá o Señor Arcebispo.

     Temos á nosa disposición toda clase de información, obxectivos e significado deste xubileo, tanto para a nosa sociedade, como para a vida persoal de cada un dos crentes. Que Santa María nos leve a unha vida de entrega á Noso Señor e servizo ao próximo.

     Amén. Aleluya.

    N.B.: Os actos do domingo día 4 as 12,30 serán retransmitidos por RadioVoz e polas emisoras de Tv Popular Tv e 13Tv, para Galicia e toda España.

 

Máis festas de Nosa Señora

  Nesta semana agosteira temos festas moi próximas no tempo e no espazo.

     Festas de Santa María en Traba, a igrexa que en tempos de Pondal, a torre branqueaba porque sería de recente construcción.

     Pondal adica tamén uns versos ao val desta parroquia, visto desde a aldea de Buxán, en Seavia.

     Máis aló, Entrecruces, tamén con catro días festeiros. Esta igrexa ten un valioso retablo barroco, nesa quenda de importantes retablos que hai en Bergantiños como son os de Xaviña, Castro, e Oza.

  

     Da nosa nenez, recordamos as cereixas e as cuncas de Entrecruces. Chegaban a Dubra en facos ou bestas que foran criados no monte. Conducidos por mulleres bergantiñás que vendían ou trocaban por millo a mercancía que ofrecían. Moi faladoras e graciosas estas mulleres.

     No derradeiro sábado de agosto, temos a romaría nova, a de Nosa Señora dos Milagros en Cereixa-Erbecedo. Empezou esta festa no ano 1943, cando o párroco don Ramiro edificou a capela actual no chan que fora onde estivera a igrexa parroquial, levada para a aldea de Silván, habería daquela, 100 anos.

     Canta o himno de Erbecedo:

Da Virxe dos Milagros a Capela

ten agora a aldea de Cereixa

noutro tempo, cabo dela,

estivo cemiterio e igrexa.

     A imaxe de Nosa Señora ten ao seu pé, un mariñeiro e un labrego. Na Historia de Seavia-Erbecedo figura o nome do escultor que a fixo.

     Desde acó, encomendámonos unha vez máis, a Nosa Señora, a da Ermida de Cereixa, na Erbedeira, ou Erbecedeira de Erbecedo

Xornada Mundial da Xuventude

    

     Empeza a JMJ en Madrid, a Xornada Mundial da Xuventude que o Papa Benedicto XVI, na anterior, en Sidney, outorgou a Madrid e o Cardeal Rouco presente, acolleuna con gratitude.

     Arraigados, edificados en Cristo. Firmes en la fe. Frase de san Paulo que serve de lema a Xornada Mundial.

     Os nosos peregrinos: mozos, sacerdotes, profesores, responsables dos diversos grupos… aló van, a Madrid.

     Preside a peregrinación o Sr. Arcebispo don Xulián Barrio. Os ben coñecidos colaboradores seus, neste eido, como son Xabier Porro e Andrés García Vilariño, aló van con moitos dos nosos.

     De Bergantiños, con don Daniel, vai un grupo que podería ser maior, se non foran os exames que algúns teñen a comezos de setembro.

     Estarán en Madrid deica o domingo 21. Os días 22 e 23 estarán descansando nalgún pobo de Castela.

     Antes de saír para Madrid, tamén Carballo, Oza, Razo… foron puntos de breve permanencia para que xóvenes estranxeiros descansasen e disfrutasen da nosa terra.

     Boa viaxe. Recoñezamos a valentía e decisión do grupo Bergantiñán, animado por don Daniel, a quen se lle ten encomendado este labor pastoral.

     A súa simpatía, xuventude, entusiasmo fixo posible esta presencia dos nosos mozos e mozas en Madrid.

Nosa Señora de Agosto

  Agosto é o mes de Nosa Señora, como xuño é o mes de san Xoán.

     A festividade da Asunción de Santa María fai que a meirande parte das nosas freguesías celebren as festas patronais.

     Un poema é música de Cesareo Garabain expresa moi ben o que son tantas fesetas a Nosa Señora:

Miles de ermitas pequeñitas

cobijan tu imagen, Señora.

Campanas que el angelus rezan

paisajes que cantan y lloran.

Mas sé que prefieres y añoras

la ermita de mi corazón.

Temblores de paz en el alma

el eco de una oración.

     Se miramos a paisaxe, se escoitamos tanta campá que tanxe, no medio dos balbordos da vida actual, sentiríamos letra e música desta canción, que no seu ritmo, semella unha campaíña que convoca humildemente á festa de Santa María.

     Rus, Bértoa, Ardaña, Cereo, Ferreira, Traba… e non sei cantas máis van estar de festas patronais.

     E na xuntanza das terras de Dubra e Xallas, o santuario de Nosa Señora de Vilamaior. Confluirán moitos devotos, entre eles, os de Bergantiños que sempre foron moi amigos de romarías.