BERGANTIÑÁNS EN TERRA SANTA

Retrato de Exeria

Galicia, no esplendor dos séculos IV e V tivo un século de ouro, só comparable, en frase de Otero Pedrayo, ao século de Xelmírez. Tivemos comunicación con Terra Santa, sendo nós o Fisterra de Occidente, e España, a parte máis oriental do Mediterráneo, nas que baña as costas da península Ibérica e as da Palestina.

Os Avitos, que eran de Braga, na Galicia romana, visitaron Roma e Xerusalem. Nesta cidade, estiveron con Paulo Orosio, paisano seu, que no ano 415 asistiu ao Concilio que houbo en Xerusalem, e conversou con San Xerónime, alí residente.

Idacio, bispo de Chaves, tamén na provincia romana de Galaecia, viaxou por Oriente.

A galega Exeria, fálanos do culto cristián en Xerusalem.

Santiago Apóstolo é un xudeo palestino que nos trouxo a Mensaxe do Evanxeo e temos en Compostela os seus restos mortais.
Polo tanto, as peregrinacións que desde Carballo e desde a diocese de Santiago, están programadas a Terra Santa, non fan máis ca proseguir unha vella tradición. Mesmo parece que cómpre visitar Betsaida, a patria pequena de Santiago o Maior, a onde, hai algúns anos, o Cabido de Santiago levou unha imaxe do Apóstolo peregrino.

E non hai moito, o deán de Santiago, estivo na igrexa de Xerusalem onde a tradición que di que alí foi decapitado o noso Apóstolo.

Isto, e todo o demais que se refire a Xesús, Noso Señor, é a razón primordial da peregrinación a Terra Santa. Acompañemos os peregrinos bergantiñáns que aló van , coa nosa oración. Eles tamén rezarán por nós naqueles santos lugares onde Noso Señor naceu, viviu e morreu, rematando todo na súa Resurrección.

VODAS DE OURO SACERDOTAIS

Neste breve comentario semanal temos que lembrar o acontecemento que tivo lugar na nosa catedral de Santiago o pasado venres. Celebraban as súas Vodas de Ouro no sacerdocio vinteséis presbíteros da nosa diocese, ordenados, pois, no ano 1959, polo cardeal Quiroga.

Tamén cinco sacerdotes celebraban as Vodas de Diamante. Foron ordenados na igrexa de San Xurxo de A Coruña, polo bispo Vicario Capitular, Don Xosé Souto Vizoso. Isto foi o ano 1949. Estaba a diocese vacante por falecemento do arcebispo de Muñiz de Pablos.

Houbo, pois, en Santiago, unha Misa solemne, concelebrada polos sacerdotes que estaban de xubileo. Eramos uns douscentos. Contando tamén tres sacerdotes do Opus Dei, que se agregaron para celebrar as súas Vodas de Prata.

Temos que memorar a dous compañeiros, en Vodas de Ouro, que prestan o seu servizo pastoral en terras de Bergantiños.

Son: Don Eusebio Calvelo Sánchez, párroco de Ardaña, natural de Carballo. Nalgún tempo foi tamén director da Coral de Bergantiños, pois son ben coñecidas as súas aptitudes musicais así como ser gran organista e guitarrista.

Outro sacerdote en Vodas de Ouro é Don Andrés Rumbo Lonqueira, párroco de San Román de Cabovilaño, natural de A Coruña. Foi coadxutor no O Grove e párroco de Santa Mariña de Ribasar, freguesía entre A Escravitude e Bastavales. Colaborador na revista Lumieira e gran pastoralista.

A todos, especialmente a éstes, a nosa felicitación e parabéns polo seu labor sacerdotal. Outros sacerdotes en Vodas de Ouro, dunha forma ou outra relacionados co ámbito deste blog relixioso son: Don Lorenzo Castiñeira Canosa, en Cee; Don Xosé Ferreiro García, de Golmar, párroco do Burgo; don Manuel Martínez Riveiro, de Sofán na Coruña, e Don Mario Villaverde Villaverde, párroco de Xaviña en Camariñas.

Recibiron en agasallo da diocese que lle entregou persoalmente un delegado do Señor Arcebispo, entre o aplauso de todos os reunidos, que compartían o xantar ao que nos convidara o Señor Arcebispo.

SEMANA DA FAMILIA

XXII SEMANA DA FAMILIA EN CARBALLO

Xa é tradición que a primeira semana de maio, estea adicada en Carballo á "Semana da Familia".

Este ano ofrece dúas particularidades: 1) a Presenza da tan venerada imaxe de Nosa Señora dos Milagros de Caión, en Carballo. 2) A chamada especial que se fixo á mocidade para participar neste encontro, pois, ao santuario de Caión van, a pé, moitedumes de devotos, aló por septembro, pero tamén moita mocidade bergantiñá.

Neste ano, e nos pasados, hai, un obxetivo permanente, como é presentar a familia crisitá tal como aparece no Evanxeo. Polo tanto, a súa identidade en momentos de tanta confusión.

O ben que a familia unida fai á sociedade; aos fillos educados no amor conxunto de pais e nais; e no gozo fraternal dos irmáns; no agarimo dos avós; no apoio dos padriños... Todo isto, vivindo a fe cristiá, é un patrimonio que dá consistencia á familia e dá sentido aos gozos e pesares que na vida hai. Somos moitos, a meirande parte dos nosos lectores que recoñecen e viven o seu agradecemento á familia na que naceron.

Foi un don de Deus que trouxo moitos bens a cada un de nós. Para algúns, tamén foi o berce da vocación sacerdotal e relixiosa. A familia, tan combatida hoxe, é un ben que a Igrexa, todos, temos que defender.

PAZ E PAN PARA TODOS

O primeiro de maio é o Día Internacional dos traballadores. Os cristiáns poñemos ante nós o exemplo do carpinteiro de Nazaret, que foi San Xosé.

Pobre carpintería aquela! Pero se podía ir gañando para manter a Xesús e a María, bo foi. E pronto colaboraría o mociño Xesús.

O mundo do traballo, nos nosos días, é o que máis padece a crise que estamos a sentir. Crise mundial que os expertos economistas teñen que atallar.

Acó sentimos moito que os nosos labregos, que traballan sen horarios e sen vacacións, vexan que a maquinaria e os abonos suben, e, o leite, baixa de precio. Mesmo estan ameazados de non serlles recollido o leite. Despois de tantas inversións en poñer as granxas a producir, agora este esnafrarse coa realidade.

Na construcción, na automoción, sectores que dan, daban tantos postos de traballo, directos e indirectos, vemos moito paro, que avanza mes a mes. Os inmigrantes que chegaron a nós, pensando nun traballo fixo, andan agora acudindo a Caritas e institucións semellantes, para poderen sobrevivir. Teñen dereito todos os traballadores a pedir xustiza social; a que se examinen as fortunas ou os "pelotazos" que de vez en cando temos noticia. Os nomes dos que, sen conciencia algunha se fixeron ricos á conta dos demais, con manifestas estafas, andan nos medios de comunicación. Unimonos a esas denuncias para pedir xustiza social, e reclamar unha ordenación internacional para un xusto reparto dos bens e do traballo. Paz e pan para todos!!!

NO DÍA DO LIBRO LE A SAN PAULO

San Paulo





San Xurxo



O día vintetrés de Abril, xoves, (quinta feira, que dicían antano) é día de san Xurxo, Patrón de Artes, de Camariñas e moitas parroquias máis.

En Cataluña, coñéceno como san Jordi, que da nome a moitos cataláns e importantes monumentos. Festa da flor, alí, que poderemos mercar nas Ramblas. E tamén un libro para facer un agasallo. Pois é en toda España a Festa do Libro. Instituida porque en tal día de 1616 finou o noso Don Miguel de Cervantes. Nos medios de comunicación volverá a porse de relevo a coincidencia, en día e ano, coa morte do gran dramaturgo William Shakespeare.

En Galicia teremos tamén o noso Día das Letras Galegas. Podo recomendarlle que lean o Quijote; ou que lean Sempre en Galiza, de Castelao.

Pero como estamos nun artigo de tema relixioso na terra de Bergantiños, prefiro recomendarlle a lectura das Cartas de San Paulo. Estamos no Ano Paulino, que rematará a finais do mes de san Xoán, coa festa do Apóstolo das Xentes, que así é recoñecido San Paulo.

Se queren ler teoloxía profunda e segura; se queren ver a praxe pastoral do Apóstolo; se queren ver como funda igrexas, pon discípulos ao fronte das mesmas, como responsables; se queren percibir cómo se vai espallando o cristianismo coa colaboración dos crentes, nunha igrexa xerminal, testimonial con raigaña en Cristo resucitado..., se queren sentir todo isto, fáganme caso, lean a San Paulo.

CELEBRAMOS O TRIUNFO DO AMOR

¡Aleluia, Aleluia! Loubemos a Deus. Resucitou Cristo, o Señor. Cantemos coa liturxia:

"De norte a sur, cante a terra toda,
cheíña como está da luz da vida.
Que sexa Cristo quen a emvolva
e a libere das tebras que a cubrían.

Neste día de victoria

celebramos con ánimo gozoso

o triunfo do amor sobre a morte

con Cristo vivo e victorioso.

Neste día de victoria

arroupados con tanta festa

xubilosos traemos á memoria

os gozos que encheron a nosa terra.

Gracias, Deus, porque neste día santo

os teus fillos ven o froito madurado.

Gracias, Pai, polo teu Fillo,

pois o teu pobo está resucitado"

"Cantádelle ó Señor unha cántiga nova cantádelle, si, unha cántiga triunfal"

"Cristo resucitou, el o primeiro,
é fe que nesta Pascua proclamamos;
de agora ata o intre derradeiro
co teu poder de vida camiñamos"

Con estas loubanzas ao Señor, que comparte connosco a súa victoria sobre o mal, a dor, o peacdo, e a morte, celebramos a Pascua da Resurrección.

¡Aleluia!

COS CRUCEIROS VENERAMOS A CRUZ

Cristo de Velázquez

A Semana Santa é a Semana da Paixón do Señor. Veneramos a cruz no día de Venres Santo, dentro da liturxia de tal celebración. Pero temos pola terra de Bergantiños cruceiros que son testemuño da fe dos nosos devanceiros. Cando pasamos por diante desas obras de arte popular, feitura dos nosos canteiros, non só admiramos ou lembramos, senón que veneramos a Cristo Crucificado e a súa nai, Nosa Señora.

Hai cruceiros que están preto das igrexas e teñen o seu altar ou pousadoiro para recibiren a custodia no día do Santísimo Sacramento. Así, por exemplo, os cruceiros de Bértoa, Vilela, Lema... Hai cruceiros con datas ben lexibles, así, por exemplo, o de Sofán, que é o máis veterano, onde se le que foi feito no ano 1660. Ou o de Ardaña, con restos da policromía que tivo nalgún tempo, que leva data de 1797. Ou mesmo o que hai no adro de Carballo: 1811.

Goiáns, con ser parroquia pequena, ten dous cruceiros. O de Sísamo está no centro do adro parroquial, que é amplio e ben coidado. O de Rus é obra Tomás Roibal, feito en pedra traída de Portomouro. Leva data de 1860 e foi restaurado no 1925. A cruz derrubada está conservada.

En Seavia había cinco cruceiros, quedan catro agora, e os catro tiveron que ser restaurados porque sufriron os golpes de camións ou tractores.

En Erbecedo había dous, e queda un no Campo do Santo Anxel. De cruceiros roubados, non imos falar, como foi o caso de San Paio de Coristanco.

Agora fanse moitos cruceiros para casas particulares.Queremos rematar coa oraciión do Venres Santo:

"Mirade a árbore da Cruz onde estivo cravada a salvación do mundo. Vinde, adorala"

ANTE A SEMANA SANTA...

O pórtico da Semana Santa é a celebración de Nosa Señora das Dolores. Ela é a mellor pregoeira da Semana Maior da Pasión do Señor.

Xa están postas as imaxes da Virxe das Dolores en moitas das nosas parroquias. Estase a celebrar o seu septenario, e despois virá a procesión do Venres Santo. En Carballo hai numerosa cofradía que solemniza estes días. Son almas devotas que levan a imaxe ao altar propio das conmemoracións particulares e poñen alí os mellores ornamentos.

Hai misas polos cofrades falecidos cando a morte vai visitando cada familia. Lembremos que a cofradía das Dolores de Carballo fixo o agasallo de artística custodia para o culto da parroquia. E outras axudas máis. Por exemplo, preciosos labores de encaixe que ornamentan a imaxe, foron feitos e ofrendados por mans expertas e devotas de cofrades distinguidas, que colaboran en moitas actividades parroquiais.

Acudindo á liturxia do noso Diurnal Galego, temos versos que expresan o contido desta celebración mariana. Ela é tan humana, que nos sentimos acompañados por María, na hora das nosas crucifixións. Asimesmo, queremos acompañar como ela a tantos que comparten con Cristo as horas amargas das probas que a vida ofrece.

Velaquí uns versos referidos a Nosa Señora das Dolores:

“De pé, vendo que morría
o teu Fillo sentenciado.

De pé estiveches, María,
ó pé da Cruz, no Calvario.

Cada golpe e cada espiña
que no Fillo se cravaba,
cada burla e cada insulto
todiña te angustiaban.

Ó pé da Cruz sen manciñas
para aloumiñar a quen amas,
faste na dor receptiva
da Palabra que nos salva”

DÍA NACIONAL DO TEATRO

Alfonso Daniel Rodríguez CASTELAO

Desde 1961 vense celebrando o Día Nacional do Teatro. En Madrid, os actores póñenlle unha bufanda branca á estatua de Valle Inclán. Como gran autor que é, gústanos ese xesto para o noso escritor.

No século de ouro, foron grandes autores Lope de Vega, Calderon, Tirso de Molina. Os tres, sacerdotes.

Mais, achegándonos á nosa terra, queremos aproveitar para recomendar a lectura dunha obra tan representativa da historia de Galicia, como é "Romance de Lobos". Anque Valle Inclán escribe en castelán, o seu estilo é galego, tanto nos personaxes que presenta como na fala. Disto hai moito escrito.

Teatro en galego é aquela obra de Castelao tantas veces representada: "Os vellos non deben de namorarse". Cunha temática ben indicada no título da obra. Castelao, tan polifacético el (médico, político, ensaísta, dibuxante, historiador) regalounos unha obra para fornecer o noso máis ben escaso teatro.

Centrándonos agora en Bergantiños, temos O Fidalgo, do chamado "zapateiro-poeta", que é Xesús San Luís Romero, nado en Carballo, e que chegou a ser académico da Galega.

O Fidalgo amosa a vida dos nosos labregos ante a presión económica e e social daquela clase que coñecemos como a Fidalguía.

Pero Xesús San Luís Romero emprega un vocabulario galego que era o vixente en Bergantiños, a comezos do s. XX, nos ambientes rurais

Agora vaise perdendo, ou perdida está xa, aquela fala chea de palabras patrimoniais, sonoras, clásicas, que xa non aparecen nos diccionarios. Tampouco a fraseoloxía está vixente. Estamos nun mundo globalizado que oprime ás linguas minoritarias

NO DÍA DE SAN XOSÉ REZAMOS POLAS VOCACIÓNS

Mosteiro San Martiño Pinario
(Seminario Maior de Santiago)

Polo san Xosé, hai moitos que están de "santo". Felicidades a todos. Diolopague polo que nos poida corresponder.

Do que queriamos falar era do Día do Seminario. E xa é preciso agora dicir qué é o Seminario. Porque ese substantivo xa aparece nos medios de comunicacións para falar de calquera xuntanza na que a xente quere estender unha idea, un plan de formación. É dicir, "sementar", que de aí vén a palabra seminairo. Foi a Igrexa a primeira que empregou a palabra para referirse aos centros de formación dos que van ser sacerdotes.

Así como nos semilleiros cúidanse as plantas que nacen pequeniñas, tenras, para despois seren trasplantadas, de igual xeito, nos seminarios da Igrexa recíbense as vocacións ao sacerdocio que van xurdindo aquí e acolá. Tempo, pois, de formación e de proba. De alí, sairán os sacerdotes que van servir ás parroquias.

O noso seminario está en Santiago, é así coma o corazón da diocese, por el ten especial coidado o Sr. Arcebispo. Coñece persoalmente aos seminaristas maiores. Ademais de estudos, estes seminaristas van ás parroquias para que vexan o traballo de curas xa veteranos e vaian aprendendo, ademais do que ensinan os libros, o que ensina o labor pastoral de cada día.

Aquí, entre nós, tivemos seminaristas diáconos, hoxe párrocos: Don Manuel García Souto que está en Curtis; Don Xosé Sánchez Piso en Lestedo e outras catro parroquias máis; Don Pablo Carou Barros, na Coruña.

Agora temos a Daniel Pérez, que é todo xuventude e ilusión. Ogallá quede en Carballo para sempre, pois precisamos e esperamos moito del.

Todos temos a obriga de cuidar, animar ás vocacións sacerdotais que poidan xurdir. O noso apoio ten que ser coa oración, o alento persoal, a vida cristiá na familia. De ordinario, é aquí onde nacen as vocacións. As desfeitas familiares, a perda do sentido cristián nas nosas vidas, fan que padezamos penuria vocacional, e carencias de servizo sacerdotal que lamentan as nosas parroquias.

TODOS TEMOS QUE APOIAR...

Edificio de la ONU

Para este breve apunte editorial, imos botar man do Calendario da ONU, que fixando días internacionais para moitas necesidades e obxetvos, fainos a todos cidadáns do mundo.

O mércores día 11m, foi o día das Víctimas do Terrorismo. Hai moitas no mundo actual, e non somentes en España. O chamado coche-bomba é un malvado instrumento para matar a cantos teña á súa beira, sexan nenos ou mairoes, cidadáns ou pacíficos que lles cadrou pasar por alí, sen estaren avisados. Quizáis sexa peor o terrorista suicida, que mata a cegas, e pode parecerlle que fai unha acción liberadora.

E velaí tanta orfandade, familias desfeitas, e un odio sementado que vai xerar outras accións de "resposta". E así temos terrorismo porque hai odio nos corazóns. A humanidade víctimas do seu desamor.

O Estado ten que acompañar, defender, axudar a tantas víctimas. E todos temos que apoiar.

O día 15, é o dos Dereitos do Consumidor. Todos mercamos e consumimos. De vez en cando aparecen noticias de alimentos adulterados, escasos de peso ou sen a debida hixiene. Mesmo pasa isto con medicamentos e xoguetes. Os gobernos avisan. Nós tamén temos que ser precavidos cando compramos. Temos que saber ler as etiquetas e ver iso de "grasas insaturadas", data de caducidade, e cousas así. Para un comercio xusto e saudable.

MIÑA NAI, MIÑA NAICIÑA...

Naiciña. Francisco Asorey

Estamos ante o Día da Muller Traballadora. Queremos poensar en tantas traballadoras que tivo Galicia. Empezando por Rosalía que ía "descalza de pé e perna, de Santiago a Padrón". Nai de familia numerosa, que pasou estreituras e non deixaba sen esmola ao pobre que pasaba pola porta.

Rosalía lévanos a pensar na Pimenteira, de Padrón, que alí ten seu monumento.

Otero Pedraio inmortalizou a Castañeira na súa obra literaria.

Na vila de Arzúa temos o monumento á muller que espera vender os queixos, produto típico daquela bisbarra.

Na entrada que vai de Mesón do Vento a Santiago, temos a vendedora de grelos no tempo do Entroido. O noso escultor Francisco Asorey ten obras de gran forma como son :

- A Naiciña. Que a podemos ver na vila natal do artista, en Cambados. A nai abraza á súa nena. Rostros de raza sueva, galega.

- O Tesouro. Unha labrega leva no regazo un cucho de poucos días. Disque o autor inspirouse nunha paisana da terra de Trazo que baixaba así da feira de Santa Susana, en Santiago.

- Ofrenda a San Ramón. Unha paisana presenta velas ao santo. Vense aqueles floreiros de Sargadelos, os famosos dos "cinco dedos", que había en moitas igrexas.

Quédanos por falar da muller tecelá, ou da que fía co fuso e a roca nas mans. No libro dos Proverbios fálase da muller que é a alma da casa, que aporta riqueza co seu traballo persoal, que ten a familia ben coidada (Prov. XXXI, 10)

Pasa a fermosura (di a Biblia), pero o traballo, servizo e recordo desta nai, non esquecen xamais. Como son, ou foron, as nais dos nosos lectores.

Como foron tantas " viúvas de vivos", que diría Rosalía, que loitaron por sacar adiante unha familia. Son as mulleres dos emigrantes. "Tantas bágoas mar adentro, miña casiña, meu lar!"

Estamos no día-cumio do Entroido

Estamos no día-cumio do Entroido.Coidamos que, a pesares da crise, malia a ela, hai nas casas dos nosos ointes lacón con grelos, cacheira e moitos productos do porco. Chámanlle a este animal a oliveira con patas, pois a sua graxa disque é a que ten menos colesterol.Que aproveite, pois.

O noso cocho, deriva do xabarín.Os feudais adicaban o tempo do inverno a cazar o xabarín.Cando remataba ese tempo, facían gran festa con carne do animal.Tanto que a heráldica galega presenta o xabarín como referencia da grandeza dunha familia que tiña castelo, servidores, montes e tempo para o divertimento da caza.Pactos entre feudais eran selados con festa de xabarín.

Se non temos orella de porco, faise na tixola un substituto, que ten formas graciosas e sabores distintos asegún a man da cociñeira.

A filloa da pedra require unha boa pedra que as dea ben,como din. Non pode estar fendida, é unha peza que transmite o calor uniformemente .Hai que deixala arrefriar cando sae do lume, e cando está sobre o lume hai que darlle con brasa continua, evitando a entrada de aire frío. Ten arte e tradición a filloa da pedra, producto típico de Bergantiños.

Esta filloa é un fósil culinario que nos leva a idade de pedra.Igual que as olas dos nosos oleiros. A filloa da pedra ten un sabor que a identifica, pode acompañar un prato do noso cocido.Ten un sabor austero, como podemos gustar , por exemplo cando bebemos cervexa, que un producto que disque , xa o tiñan os celtas.Non me quero meter na lareira, deixemos a cociñeira que vaia, con pacencia, facendo as filloas na pedra.

Por fora, andarán as comparsas de Entroido ou as celebracións do Testamento do Entroido. Todo isto , porque imos empezar a Coresma.

DEUS BENDIGA ÓS NOSOS POLÍTICOS

O entroido deste ano é moi especial. Están as eleccións galegas á porta. Non imos facer propaganda a favor de ninguén, pero, si, temos a obriga de pedir aos nosos políticos que se respecten entre eles, que respecten aos electores propoñendo cousas xustas e que poidan cumprir.

Xa Tierno Galván, tan humanista el, desconfiaba das promesas que se facían nas campañas electorais. Pois non debería ser así. O político ten que asumir ante o pobo ao que lle pide o seu voto, as propostas que fixo.

Sexa así, pola limpeza das eleccións e pola dignidade da vida política.

Quizáis os candidatos veñan agora polas aldeas, visiten os mercados, dean bicos ós nenos, anden polas rúas, repartan agasallos pedindo o voto. Ben. Pero en toda a lexislatura esta actitude de estar en contacto co pobo, debería ser algo permanente, para así poder atender as necesidades que aparecen.

Son vocacións políticas, é dicir, xente con dotes para servir ao pobo, que busque o ben común, antes có ben persoal ou do partido para eliminar despilfarro, corrupción, clientismo.

Tamén merecen os políticos o noso respecto pola entrega a causa tan noble.

Que Deus bendiga ós nosos poíticos e ó pobo galego

PAZ, TRABALLO E PAN PARA TODOS

Mediado o inverno, cando as árbores caducifolias están co seu esqueleto ó ar, é cando as mimosas enchen de cromatismo os nosos campos.

Por terras ourensáns hai a Festa da Mimosa. Nunha delas foi pregoeira María Victoria Fernández España.

Á comezos do outono florecen os "ramos de Santa Tareixa" uns penachos que ornamentan na Arxentina as estradas.

Para conter terreos rilleiros, costentos trouxeron esas plantas retantes que deron en chamar "unlla de gato"

Pero estas tres especies, exóticas, seica inzan de tal forma que son endémicas, malas de extinguir, disque empobrecen os campos. Asimesmo, hai peixes e animais foráneos que rompen enquilibrios ecolóxicos.

De fóra, tamén veu o castiñeiro, a camelia, o eucalipto, o millo graúdo ou maínzo, a pataca e algunhas especies máis que favoreceron á nosa terra galega. Nós, levamos trigo, cultura, ...trouxemos prata...

Por sangue, somos unha mestura de celtas, romanos, suevos, árabes, e, á última hora, tamén franceses.

Nos nosos días, coa inmigración, temos uns galegos que aportan raza e cultura doutros continentes.

Temos que saber acoller, como queremos que sexan acollidos os nosos galegos, hoxe en Europa, e antes en América.

Este cosmopolitismo danos ocasión para valorar outras culturas; tamén a nosa. E sobre todo, danos ocasión para vivir o Mandamento Novo, e séremos testemuñas da nosa condición de cristiáns que sabemos compartir alegrías e penas. O mundo é unha aldea grande.

Que haxa paz, traballo e pan para todos.

UNHA SEMANA PARA A SOLIDARIEDADE

O día de San Brais, a todos nos vén ao pensamento aquilo de por San Brais,unha hora mais.Boa falta nos fai a ver se imos saindo do inverno.
Por iso o santo é avogado das enfermidades da gorxa.

Había que invocalo tamén para curar a gripe, que moito nos afecta os vellos.
Pan bendito, tamén por San Brais.é unha forma de levar a bendición do santo ás nosas gorxas.

Mércores: Dia mundial contra o cancro.Un mal que chega ós pulmóns, próstata, mamas... por dicir os mais habituais. Hai perspectivas favorables, sobre todo, cando se detecta a tempo.

Vernes:Día do xexún voluntario.Así empeza a Campaña contra a Fame no Mundo.Bendita iniciativa das mulleres de Mans Unidas.

A Colecta, cada ano mais asistida de doantes, será o domingo día 8.
Se pensamos que cada ano hai mais xente que pasa fame ,é para sentir unha mágoa aló no fondo da nosa conciencia.Ainda estando, como estamos, en tempos de crise, temos que acudir có noso donativo xeneroso, en favor desta campaña, que vén , cada ano nun tempo en que parece que o Entroido quere chamarnos a un consumismo que é unha afrenta a tantos pobos famentos.

Cada patera ou caiuco que chega a nós, é unha denuncia da inxustiza que hai no mundo: fame para uns, despilfarro noutros, guerras para destruir o que tanto traballo custou levantar.E así, morte, feridos, campos de refuxiados, nenos sen escolas, hospitais ateigados...

Pero terá unha maldición a humanidade?

Que lonxe estamos do Mandamento do Amor,das Obras de Misericordia...

Matinemos, pois, na responsabilidader persoal e social que temos.

FAI 50 ANOS...

Plantilla Iberia Sporting de Santiago. Temporada 1948-1949

Hoxe imos facer memoria dun feito que recordarán os mais veteranos deportistas de Bergantiños.

Isto ocurríu hai agora 50 anos.Foi o 29 de xaneiro do 1950.O Club IBERIA de Santiago,viña xogar a Carballo.Viaxaban nun autobús que, chegando ao que hoxe é Rúa Galeras perdeu o control e bateu contra un daqueles plátanos indios que había en ringleiras a cada man da estrada.Primeiro bateu contra o lado esquerdo e despois, de rebote veu contra o lado dereito.Empezou a arder o autobús.To isto mesmo diante do edificio que alí ten Fenosa.Acudiu a xente, liberaron ós que ían no autobús, pero non poideron evitar que finaran tres dos que viaxaban.

Foi unha traxedia en Santiago.Os que por alí andabamos daquela, achegámonos a ver o sucedido e estaban as albres chamuscadas, negra a codia que os cubría.
O día 30, foi o funeral en San Agustín, de Santiago. Os tres cadaleitos foron levados polos compañeiros dos xóvenes falecidos.Recibiron estes sepultura en Bonaval, o Camposanto de Santiago.

Frente a esta tristura, sinalemos tamén a caridade que espertou aquel feito. Porque algunhas mulleres, que chaman traballadoras do sexo, que había no Pombal, foron as primeiras en achegarse para auxiliar ós accidentados, mesmo con risco da vida delas.

O Sevilla, club de futbol,foi o primeiro que, desde o seu rango de Primeira División, se ofreceu para un partido en favor das víctimas.Tamén, despois, chegaron ofrezas para o mesmo, de clubes como o Xuvenil de A Coruña, o Arousa de Vilagarcía, e o Ferrol.Pero o primeiro en ofrecerse, e o de mais categoría, foi o Sevilla.Non lembramos se tales partidos se xogaron.

Sabemos, si, que entre os feridos, había un veciño de Carballo.Todos foron recuperándose.

Isto, para a pequena historia de Bergantiños.

O DIÁCONO VENCEDOR

Igrexa de San Vicencio de Niveiro (Val do Dubra),
onde celebrou a Primeira Misa (1954) D. Xosé e casaron seus pais Antonio e María (1927)

Querendo atopar algo para esta semana, que a sinale como particular neste ano novo, damos coa festa de San Vicente, diácono, mártir, tamén coñecido como Vicencio, que significa "vencedor".

Na Graña, en Cospindo; en Vimianzo; en Rial e Niveiro ( terras de Dubra) ten festa San Vicente, como patrón que é desas igrexas.

Niveiro ten a mellor igrexa de Dubra, pero un raio derrubou a súa torre. Así, estivo uns 50 anos sen torre, ata que, por 1940, foi feita a que hoxe campea, en maxestática prestancia, mirando cara o val. O mestre de obras que fixo a torre foi Casiano Pazo, pontevedrés de Cuntis afincado acó, coma outros. Este mestre de obras, acreditárase antes facendo a actual igrexa de Verdillo. Nos anos de 1950 en diante, fixo a ampliación das igrexas de Ardaña e Rial. Gañaron espacio con naves laterais apoiadas en columnas. Noutras igrexas, como a de Buño e a de Canduas, a ampliación fíxose con solucións máis atrevidas, como son os arcos que van do presbiterio deica a fachada. Permiten maior visibilidade.

Aquel mestre Casiano, moi apreciado polos párrocos daquel tempo, fixo a capela das Salgueiras, en Seavia; e tamén algunha obra na igrexa de Ser, así ccomo nas parroquias de Couso e Cabanas.

O Sr. Cura emérito de Coristanco, Don Xosé Gerpe Barreiro, chegou a contratarlle algunha obra en Freixeiro, cando el rexía aquela parroquia.

Son datos para a pequena historia de Bergantiños.

SAN PAIO DE XANEIRO

Férveda de San Paio
(Entrecruces)

Estamos metidos no inverno. Deixamos atrás as festas do Nadal e Aninovo poida que nos produzan resaca, poucas gañas de volver ao traballo de acotío.

Somentes o San Paio de Xaneiro vén aledar a monotonía deste tempo.

Se imos a San Paio da Devesa ou ó de Coristanco, ou ó de Goiáns, veremos un santo ancián que convida a meditar e pregar.

Parece que aqueles monxes bieitos que coidaron a capela da Devesa, irían deica a Férveda, no río Outón, para rezar salmos ao compás que marcaban as augas baixando maxestuosas por aquel penedío.

Un regueiro branco corre pola fendedura do monte. E cada pedra, ao bater, soa unha nota para unha complexa sinfonía que remata nun calderón cando as augas estalan nas laxes que a natureza alí asentou.

No século XV os bieitos de San Martiño Pinario levantaban as bóvedas góticas que son admiración para os amantes da arte.

Nese mesmo tempo, Jorge Manrique, tras a morte do seu pai, escribía aquela elexía que, pensamos, meditarían os monxes:

"Recuerde el alma dormida,

avive el seso y despierte

contemplando

cómo se pasa la vida

cómo se viene la muerte,

tan callando..."

E ramatarían a súa profunda meditación, leigos e monxes, volvendo os ollos cara a sonoridade e perpetuidade da Féreveda para contemplar con Manrique:

"Nuestras vidas son los ríos [que van dar en la mar] que es el morir"

Moi ben por Jorge Manrique

DISFRUTANDO DA XENEROSIDADE DOS REIS MAGOS

Empezamos outro ano, unha xeira máis, onde tan gratamente nos acolle esta páxina carballesa.

Están os nenos disfrutando da xenerosidade dos Reis Magos. Quizáis algún neno ou nena non merecese tanto, pero os Reis, pensando e confiando en que eses así van portarse mellor, por iso deixaron o seu agasallo.

Polo tanto, quedan todos convocados para reemprender de novo os estudos nos Colexios, a asistencia á catequese nas igrexas. Un compromiso de todos como nos piden os Reis Magos.

Os máis vellos lembramos que, na nosa nenez, viñan polas portas a cantar matines. Así chaman en Bergantiños ás panxoliñas. As dúas palabras (matines, e panxoliñas) son moi importantes para vislumbrar a orixe deste noso folklore.

Cantaban así. (Entran catro mozos, en dous coros)

"A la puerta estamos
cuatro pasajeros
se nos dan licencia

escomenzaremos.
Es descortesía
es desobediencia
ponerse a cantar
sin pedir licencia"

(Seguen máis versos)

Intercalando sempre, ao final de cada estrofa, " Buenos Reises, Buenos Reises!"
O castelán empregado tamén axuda para pescudar na orixe destas cántigas de Nadal.

Pois remato coma nos matines: "Buenos Reises!"
Deamos tamén ós nosos nenos e nenas o agasallo de coñeceren e amar ao Neno Xesús.

RECORDANDO O ANO QUE REMATOU...

Demos cabo a este ano e coma sempre facer un resumo ou balance do mesmo. Coma sempre hai luces e sombras.
Aqueles ós que lle tocou a lotaría, moi ben han de falar deste ano. Anque parece que desta vez non houbo a sorte do ano pasado.

Punto negro, moi negro, é a violencia doméstica que segue e segue, e chegou a moi preto de nós. E dá que pensar, porque poida que haxa mulleres que, á tal hora, estean aguantando moito nas súas casas por ver de manter unida a familia.


Debemos sentir dor e vergonza por algo tan triste e arrepiante. Vindo a cousas máis gratas, falemos do triunfo da selección española de fútbol, e dos nosos tenistas en Arxentina. Así, Campionato de Europa e Copa Davis viñeron para España.


Sinalemos a visita que a parroquia de Carballo fixo ao Vaticano, onde o Papa Benedicto XVI nomeou esta freguesía de San Xoán. Asimesmo, os bergantiñáns en Roma visitaron e foron gratamente recibidos polo noso embaixador. Don Paco Vázquez, como dicimos acó.

Este ano deixa afirmada a presenza do noso laicado en parroquias nas que, polo domingo, non pode haber Misa. Celebran eles a Palabra (homilía, comunión, catequese, canto, oracións) e así animan esas comunidades. Exemplo este para outras bisbarras da nosa diocese.

Boas novas son: o sacerdocio de D. Pablo Carou Barros, quere exerceu como diácono entre nós durante un ano. E agora temos outro xoven diácono, D. Daniel Pérez Espasandín, que será sacerdote, D.M., en xullo deste ano no que entramos.


Rematemos evocando a dous compañeiros que se xubilan, pois teñen xa máis de oitenta anos. Son, D. Perfecto Santiago Carracedo, párroco de Cereo, Valenza e Verdes; e D. Xosé Xerpe Barreiro, párroco de Castro, Coristanco e San Xusto.

Chegaron á plenitude do seu esforzo e merecen un descanso, ben gañado

BO NADAL EN PAZ E GRAZA DE DEUS

Mañá e Noiteboa. Imaginamos as vosas casas co Nacimento posto, con sinais de que estamos a vivir uns días de fraternidade recibindo a Xesús Neno nos nosos fogares.

Sabedes e cantades todos vilancicos como o célebre “Noite de Paz” ou o “Tamborilero” ou o “Los peces en el río”. Queremos sembrar agora outros máis próximos, nacidos na nosa cultura galega.

Estes dous que vou ler son do célebre grupo que hai corenta anos cantaba en Galicia e polo mundo adiante. Neste grupo, Os Tamara, estaba o gran Pucho Boedo, como solista e había dous irmáns, os Ramo González, de Noia. Eran Prudencio (xa finado, e.p.d.) e Alberte. Os dous pasaron polo Seminario Diocesan de Santiago e foron alumnos de Don Xosé Pérez Rajoán, como estudantes de música. Alberte, ademais, foi Neno de Coro na Catedral. Os dous sobresaían polas súas aptitudes musicais. Este servidor de Vdes. chegou a coñecer aos dous irmáns.

Cantaban os Tamara:

“Os anxeliños do ceo cantan cantiguiñas meigas i os pastoriños do campo cantan cantiguiñas meigas. Cantade ben baixo, petade pouquiño para que non desperte o Noso meniño”. Tiña máis letra esta panxoliña. Pero imos coa outra:

“Mirai, mirai qué feitiña a cuna do Neno Dios, quén fora unha palliña para quentarlle o corpo ó Señor. Mirai, miraille a cariña, parece un raíño arrancado do sol. Como a noite está fresquita danlle caloriña a mula i o boi. A nai lle canta moi quedo pa ver se se dorme o Fillo de Dios, i o pai lle tapa as manciñas pois vai moito frío naquel portalón. Pastores, cantaille ao Neno pois os ánxeles fuxiron. Quén pondera coma eles adorarte, meu Meniño”

Bo Nadal en Paz e Graza de Deus.

GRAZAS E NORABOA!

Perfecto e Xosé




Benqueridos Perfecto e Xosé
qué vai ser de nos
(estamos pensando)

cando faltedes vós?
Deixades acó amigos
ante vos quedan rendidos.

Perfecto: es a voz tonante
acorde e ben falante;
es nobre, leal, sen defecto
es compañeiro dilecto.


Ao abeiro do mar de Laxe
naceu a túa fidalguía;
aquela fermosa paisaxe
fixo boa maridaxe
coa beleza e harmonía
da maxestuosa ría,
que ti decote loubabas.

Ría senlleira, ti dicías,
de augas sonoras
mar sereno
ondas canoras.

Nas terras de Altamira,
conde rico e señor
tiveches o teu albor.

A igrexa de Valenza
por ti estaba esperando
agora é túa pertenza
por nós véxote rezando.

Nado, Xosé, en Castrís
cura foches de San Fix
o de Freixeiro
de Dubra e Xallas,
o teu curato primeiro,
e, onde queira que vaias
no teu corazón irán
San Paio e Santa Baia.

Levarás contigo
a túa sabia retranca
que foi boa palanca
para nos animar.

Tes alma forte
corpo valente
tiveches boa sorte
naceches con boa estrela.

Agora, si, Compostela,
quén poidera ir canda ti
para disfrutar nela.

Iremos aló a te ver
cando teñamos lecer.

A nosa xubilación
trae algunha bágoa
e sentida emoción
anque é bendición.

Contade Perfecto e Xosé,
que non seredes esquecidos,
pois andando os camiños
deste noso Bergantiños,
sementastes, ás veces con dor,
para todos, paz e amor,
e á Fe moitos foron nacidos
para unha Igrexa mellor.

Sit ergo pax vobis
et non deficiat nobis;
videlicet ea pax
quae in hoc Natale
a Ioanne praeconitur
ab angelis canitur
pastoribus nuntiatur;


ex Puero nascitur
a Deipara datur;
Iesus in cruce meretur
dum ipse ibi moritur.

Quiescite, iubilate, gaudete,
insuper, Dei adiuvamine
in Christo laetamini.

Coma xubilado
vello e acabado,
mellor estaría eu
sentadiño e calado.

SIN XESÚS NON HAI NADAL

Estamos ás portas do Nadal do Señor. Vén el para que lle abramos as portas da nosa persoa, da nosa familia.

Xa está posto o alumeado nas rúas. Xa estamos Baixo os requerimentos comerciais. Recibimos felicitacións con aquilo de: “Felices festas”. Palabras asépticas, neutras… tópicas, que nada falan do Nadal do Señor.

E postais con neve, árbores sen follas, ceo azul, estrelas brillantes, camelos, grandes paquetes… pero falta o Neno. Falta a motivación real da nosa alegría: Xesús quere ser noso, entrar, transformar, dar sentido á nosa vida. No medio das penas e traballos que todos pasamos todo isto que el sentiu, porque era humano e divino.

Mais, se pos o Nacemento na túa casa; se cantas un vilancico ou panxoliña; se rezas coa familia; se fas unha cea moderada, que alegre ós teus, lembrando ós que faltan, porque teñen outro Nadal mellor e definitivo; se sabes repartir alegría e compartir necesidades... daquela terás o Nadal como quere o Señor, que vén como Neno, porque así empezamos todos a vivir. Porque un neno é indixencia total, unha vida que ha de ir medrando, aprendendo, madurando. Xesús, pois, un coma nós, agás o pecado. Pero que nos fai partícipes da súa realidade divina.

Alegría, pois. Bo Nadal para todos! Preparemos os camiños do Señor para que nos atope ben dispostos. Sexamos acolledores para el e para tanto próximo necesitado.

NOVOS OLLOS PARA TODA A VIDA

Santa Lucía

Antes de que cheguen as preparacións e présas do Nadal, temos ante nós dúas festas propias destes días.

Santa Lucía, o día 13. Todos somos devotos dela porque a vista, o sentido máis nobre dos que temos, padece moito polo trafego do noso mundo e mesmo pola idade. Así temos cataratas, vista cansada, ademais da miopía e o estrabismo.

Santa Lucía pertence ó século IV, martirizada a comezos do século, en Siracusa. Polo tanto, devoción moi popular en Italia, as súas reliquias amósanse en Venecia.

Coa liturxia romana, extendeuse a súa festa a milleiros de parroquias. Así, entre nós: Carballo, Oza, Erbecedo, Rus, Artes, Vilela e moitas máis.

Hai algúns anos había este slogan: "Novos ollos para toda a vida!" querendo chamarnos á ben coidar a vista. Hoxe, os nosos ollos teñen moitos máis perigos que antano. Pantallas grandes e pequenas; lunas deslumbrantes ou insuficientes; lunas ferintes nos lugares de diversión.

Tamén o noso mundo aporta remedios: Trasplantes de córnea; os avances da mediciña para que as ondas lumínicas poidan chegar ao cerebro dos invidentes.
Redimos tributo de admiración á ONCE, que ese día está de festa. Tamén felicitamos ás moitas Lucías que viven entre nós.

E o día 14, San Xoán da Cruz, un carmelita español do século XVI. Hai poucos días tivemos a ledicia de saber que unha moza bergantiá, Ana Isbel López de Rus, fixo pfrofesión simple no Carmelo de A Coruña.

Outro carmelita, de familia moi cristiá, de Cores, o Fr. López Varela, pasou por aquí dando testimonio da vida que se vive nos conventos carmelitas, que, ademais da oración, seguen pendentes e colaboran na evanxelización.

Mencionemos tamén aquía Santa Maravillas, carmelita, nacida no que hoe é o Congreso dos Deputados. Canonizada por Xoán Paulo II. Fundou un convento no mesmo Cerro dos Ánxeles.

Rematemos cuns versos místicos de San Xan da Cruz. Fala el da intimidade con Cristo, e di:

"Quedeme y olvideme
el rostro recliné sobre el Amado,
cesó todo y dejeme
dejando mi cuidado
entre las azucenas olvidado"

SEDE SANTOS PORQUE EU SON SANTO

Quiroga Palacios, Cardeal-Arcebispo de Santiago.
Cuadro que se encontra no Instituto Teolóxico Compostelán

Nestes primeiros días do mes de Nadal, cúmprense 37 anos do pasamento do inesquencible cardeal Quiroga Palacios.

Para os que somos testemuñas do seu servizo á diocese, a súa memoria segue viva en nós.
Quiroga veu para Santiago con 49 anos de idade, en plena vitalidade. Era o arcebispo máis xoven de España- Foi tal a sú entrega sacerdotal, que todos viamos como aquela fortaleza física ía esmorecendo. Cando fixo a apertura da Porta Santa do ano 1971, apoiábase no báculo para non caer.

Quiroga Palacios sentía unha inmensa e intesna paixón polas cousas da Igrexa. Por iso, algunha vez, tiña uns instantes explosivos, que el recollía deseguida, porque había nel unha virtude feita de dominio de sí mesmo, baixo a gracia de Deus.

Quiroga era coma unha forza sacramental. Enchía el só a Catedral, paraba bendicindo e erguía os ánimos dos que estabamos derrumbados en calquera curruncho da Basílica.

Tiña paciencia, sufría, perdoaba, comprendía. Pensamos que pasaría noites enteiras sen durmir. Era galego listo, que entendía os recursos da nosa retranca. En Quiroga tiñamos a eficacia de Xelmírez, a prestancia de Payá, a magnificencia de Monroi, a grandeza do arcebispo Raxoi, a galeguidade de Lago González.

Os seus restos mortais están preto do Pórtico da Gloria, aproveitando o estradós do arco que fixo o Mestre Mateo para soster a súa admirada obra.

Quiroga debería de ser canonizado. Mentres esa hora non chega, pensamos que xa está no mesmo conxunto do Pórtico. Na gloria, cos Apóstolos e cos Profetas.

Aquela fe con que Quiroga vivía ás ordenacións sacerdotais, parece que traspasa a landa sepulcral que protexe os seus restos. Mágoa nos dá ver que inconscientes turistas trepen aquel santo lugar. Nestes días, alí haberá ramos de flores. Desde aquí, poñemos a nosa rosa encendida de amor ao gran cardeal Quiroga Palacios.

A especial veneración da Milagrosa

O 27 vindeiro é a festividade da Virxe Milagrosa. De especial veneración en tres igrexas de Carballo e cunha celebración, no mes de setembro, que nos deixa admirados a todos.

Nesta hora queremos referirnos ao Colexio da Milagrosa, que leva 52 anos en Carballo, facendo moito ben en toda a bisbarra bergantiñá, e lonxe dela tamén.

No centro da Vila, preto de onde había un castro, alí está o Colexio, por onde pasaron moitas relixiosas, desde a Fundadora, sor María Carracedo Viña, que son recordadas polas familias bergantiñás agradecidas aos coidados e formación recibidas pola xuventude e nenos que alí viviron.

Hoxe, naquel Colexio, hai doce Fillas da Caridade, que seguindo o exemplo e normas de San Vicente de Paúl, exercen a caridade con cantos poidan precisar da súa xenerosa axuda.

Unha nova Directora, sor Celia, leva a xestións do Centro. Hai poucas semanas, a Directora anterior, sor Alicia, recibiu un novo destino, e agora está en Lugo atendendo a discapacitados. Misión que sor Alicia acolleu con total dispoñibilidade.

Non podemos deixar sen nomear a venerables Fillas da Caridade que todo Carballo coñece. Son: sor Matilde, que foi catequista mentres puido, e tamén xa cando non podía moito. Un exemplo de caridade ben manifesto. Sor María, que agora está en cadeira de rodas, e prestou grandes servizos á vida da Casa. Asiste devotamente á Misa.

Se as Fillas da Caridade ten que ser amor tanxible, efectivo, para todos, salientemos o agarimo, tenrura, con que son coidadas polas compañeiras estes dous exemplos de Caridade, como son sor Matilde e sor María. Que por moitos anos a Virxe Milagrosa siga protexendo a esta comunidade de Carballo.